De moord op Tania Van Kerkhoven

Tania Van Kerkhoven was amper zeventien jaar toen ze in de zomer van 1993 vermoord werd. De tiener was op de vooravond van de gruwelijke feiten naar een fuifje geweest in jeugdhuis De Wommel, in Wommelgem. Rond één uur ’s nachts nam ze afscheid van haar vriendje en reed ze met haar brommertje richting huis. Maar onderweg kwam ze haar moordenaar(s) tegen.

Het lichaam van Tania werd ’s ochtends teruggevonden in het Brilschanspark in Deurne. De politie zocht hard, maar vond geen spoor naar de dader(s). De zaak werd een cold case.

In de lente van 2019 vroegen de ouders van Tania Van Kerkhoven en enkele van haar beste vriendinnen aan Bureau Van Meerbeeck om nog één keer alles op alles te zetten om de waarheid aan het licht te brengen.

Na maanden intensief onderzoek bleek dat Tania mogelijk het pad had gekruist van niet één, maar drie gruwelijke figuren die stuk voor stuk in staat waren een mensenleven te nemen. De eerste ontmoette ze in de weken voor haar dood in zijn stamcafé. De tweede pleegde wel vaker feiten in dat Brilschanspark waar Tania werd gevonden. De derde zou naderhand nog moorden.

“Hoe groot is de kans?”, vroegen we ons af. “Zou het een van hen zijn? Of loopt er nog iemand rond die nog niet op onze radar zit?”

Er is een grote kans dat de moordenaar niet alleen handelde of dat er een getuige was die tot op de dag van vandaag zwijgt. Het is nooit te laat om dat stilzwijgen te doorbreken.

De ouders van Tania zijn lang geleden naar het Spaanse Calpe verhuisd. Daar wachten ze nog élke dag op nieuws.

Alle tips die kunnen helpen om deze mysterieuze zaak te ontrafelen zijn welkom. Neem contact op met Bureau Van Meerbeeck.

Foto’s en video Benoit De Freine

Op 4 februari 2020 zou Tania Van Kerkhoven 44 jaar geworden zijn. Haar mama schreef haar een briefje. We mogen het van haar publiceren.

Liefste Tania,

vandaag is jouw verjaardag. Vandaag zou je 44 jaar worden.
Tenminste, als je die zomernacht in 1993 die moordenaar niet had ontmoet. Die persoon die jou voor altijd van ons zou afpakken. Ons enig kind.
Het is vandaag zo’n zware dag voor ons, liefste Tania. Ach, sinds de moord is elke dag loodzwaar. Maar jouw verjaardag is altijd extra moeilijk.

Als je nog leefde, je zou een volwassen vrouw geweest zijn. Vast getrouwd met een lieve man. Zou je kinderen gehad hebben?
Zouden papa en ik vandaag al grootouders geweest zijn? Iedereen die we kennen heeft kinderen en kleinkinderen. Die komen dan op bezoek. En verjaardagen worden samen gevierd. Dat geluk is ons ontnomen. Wij kunnen daarover niets vertellen. We zijn gelukkig voor hen, natuurlijk. Maar vanbinnen doet het toch pijn. We kunnen vandaag alleen maar naar jouw foto kijken en je zo een gelukkige verjaardag wensen.

Ik zag je het liefst van alles, weet je dat. Soms vroeg je me dat, ook. Dan vroeg je ‘mama, wie zie je nou het liefst? Papa of mij?’…
en dan zei ik zonder nadenken: ‘Jou natuurlijk! Ik heb je negen maanden gedragen, mijn kind. Ooit, als je zelf 
moeder bent, ga je begrijpen wat ik bedoel.”
Maar die moordenaar ontnam jou dat geluk. En ontnam het ons. Voor altijd. Je zal voor altijd zeventien blijven.
Minstens één iemand zwijgt al bijna 27 jaar. Het wordt ondraaglijk. Ik hoop dat de moordenaar dit leest. Dat hij zich na al die jaren kenbaar maakt.
Dat we eindelijk weten waarom hij je die nacht in dat Antwerpse Brilschanspark van het 
leven beroofde.
Papa en ik wensen je in ieder geval een superfijne verjaardag toe.

Kusje, lief kind.

XXX

Je mama.